خیلی زودتر از این حرفا باید این عنوان مطلب رو می ذاشتم. همون موقع که تصمیم به یه سری کارا گرفتم که روند حرکت زندگیم سبکتر بشه و هدفایی که دسترسی بهشون برام محال و غیر ممکن که نه ،با مشقت زیاد هم توو مقدمه ی وجوبشون هم توو فعلیتشون و هم توو وجود و استمرارش دچار مشکلاتی می شدم که باید تنها ادامه می دادم و حلشون می کردم که حل کردنشون محال و غیر ممکن بود.البته این تنهایی و ادامه دادن توو این سه چهار سال آخر زندگیم همیشه همرام بوده ،و کسایی که کنارم بودن سرگرم بازی زندگی خودشون بودن و الانم خدارو شکر می کنم که من و زندگیم ،زندگیشون نبودیم .
زندگی گاهی تا اوج خوشی می برد بالا و گاهی تا عمق فاجعه می برد پائین که اصلاً دست خودت نبود بستگی به همراه و همپائی داشت که به سبب اون اتفاقایی برات می افتاد که تو هم از اون اتفاقا بی نصیب نبودی. تا اینکه تصمیم به سبک کردن گرفتم و این کار باید هرچه سریعتر انجام می شد و نباید تاخیر می افتاد که شروع مجدد زودتر انجام بشه و تصمیم های جدید عملی بشه و آماده بشم برای روزایی که پیش رو دارم .
روزایی رو که تصور می کردم روزای سختی بود ولی اندازه ش برام معلوم نبود و نمی دونستم این سختی قرار تا کجا بهم فشار بیاره ،فقط می دونستم دوران تنبلی و هرزگردی تموم شده و "دیگه وقت کتک خوردنه" . اماده شدن برای کنکور و قبولی توو رشته ی حقوق و آماده شدن برای یه دنیا مطلب نخونده که باید انجام بشه تا بتونم از لحاظ کاری موقعیت های بهتری از نظر جایگاه و مالی هم برای ادامه راه هم برای بازنشستگی پیدا کنم و الان که امتحانات ترم یک روو به پایان هست با دادن 5 تا امتحان که خدا رو شکر با نمرات خوبی پشت سر گذاشتم هنوز دوتا امتحان مونده و کلی راه نرفته و مطلب نخونده و امتحانای داده نشده پیش رومه که باید برای بهتر انجام دادنشون خودمو آماده کنم و ذهنمو از حواشی که کنارم می گذره محافظت کنم و دوم کار مغازه که توو این وضعیت این ارتباط گرفتن با مشتری های پدرم که از سالها پیش می شناسمشون و یه عده هم جدیدن ،مخصوصاً دیدن هر روزه ِ پدرم توو این تنهایی نمی ذاره که ذهنم مشغول مسائلی بشه که از تووش هیچی در نمیاد و تکرار مکررات اتفاقات گذشته س.
خدارو شاکرم که توو این یکسال آخر زندگیم از لحاظ مالی ،متلاطم نشد و این رو هم لطف خدایی می دونم که از شدت حضور ناپیداست که با تمام پیچ و خمهایی که می ده به جاهای خوب ختمش می کنه و الان که دارم به زندگیم نگاه می کنم چیزی جز توکل به خدا ،چیزی ندارم که حدود 15 سال پیش دستامو گذاشتم سر زانوهامو با یه یا علی توکل کردم به خدا تا شروع کنم . توو این 15 سال خیلی اتفاقا افتاد و خیلی چیزا عوض شد و هنوز از خدا می خوام کمکم کنه تا جایی وایسم که بهتر ببینمش و شاکرم که بهم فهموند "زندگی همه چیش قاطی" جدا کردن نداره ...!
به ما گفتند بازی کنید
گفتیم :با کی؟
گفتند: با دنیا.
تا خواستیم بپرسیم بازی چیه؟
سوت آغاز بازی رو زدن ،فقط فهمیدم "خدا" توو تیم ماست.
بازی شروع شد و دنیا پشت سر هم به ما گل می زد
ولی نمی دونم چرا هر وقت به نتیجه نگاه می کردم ،
امتیازا برابر بود.
توو همین فکر بودم که خدا زد به پشتم ،خندید و گفت:
نگران نباش ،توو وقت اضافه می بریم حالا بازی کن !
گفتم: آخه چطوری؟
بازم خندید و گفت: خیلی ساده ،فقط پاس بده به من ،باقیش با من...
پس...
الهی ،به امید تو. . .!
تمام حقیقت اون چیزی نیست که می بینی. چیزایی رو که میبینیم حتی تشخیصش هم برامون مشکله. یه جورایی مثل تابلوی لبخند ژکوند اون خدا بیامرز می مونه. نه می دونی داره بهت لبخند می زنه نه می دونی داره مسخره ت می کنه ،یا حتی درک این موضوع که به صلیب نکشیدنش بلکه صلیبشو خودش کشید. حقیقت چیزیه توو تاریکیه یه غارتار عنکبوت گرفته و انتخاب توئه که مشخص می کنه توو کدوم راه گام برداری ولی یادت باشه توو هر راهی که می ری خودتو گم نکنی و به طبیعت و قانوناش احترام بذاری وهرجا که قانون طبیعت رو بهم بزنی باید تاوان بدی .کِی یه شو فقط خودت می فهمی! ... روهان